Zou jij het willen weten als je partner vreemdgaat?

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin

In 1993 hadden we ‘Indecent Proposal’ waarin Robert Redford een jong stel 1 miljoen dollar bood in ruil voor één nacht met de vrouw. Dit jaar lanceerde Netflix ‘What If’ en daar ging Renée Zellweger in de rol van Anne Montgomery er nog eens dunnetjes overheen:

In ruil voor één nacht met Sean, investeert Anne miljoenen in de startup van Lisa, Seans’ vrouw. Waar het stel eerst nog overtuigd ‘neen’ zegt, zorgen omstandigheden er (uiteraard) voor dat Lisa een contract tekent waarmee ze Sean voor één nacht uitleent. In dat contract zit een geheimhoudingsverklaring waardoor Sean nooit met Lisa mag praten over wat er is gebeurd.

Het sleutelwoord in deze: ‘Vertrouwen’… Eenmaal beschaamd, herstelt vertrouwen niet meer zo snel. Hij is niet vreemdgegaan. Ze wist ervan en ze zijn er samen met open ogen in gestapt. Waarom is alles na die nacht dan tóch anders?

Het deed me denken aan een vraagstuk waar ik het met vriendinnen ook wel eens over heb: Wil je het echt weten als je partner met iemand anders is geweest? Vroeger zei ik altijd vol overtuiging ‘ja’, gevolgd door opmerkingen als ‘relatie voorbij, nooit meer zien, kleren naar buiten, bla-bla-bla’.

Heel veel vrouwen geven ‘de andere vrouw’ de schuld. Dat is natuurlijk ook het makkelijkst want dan hoef je de confrontatie met je partner niet aan. Maar wie is er nu vreemdgegaan? Je partner toch zeker? Dáár ligt je probleem. Dat maakt het ook heel eenvoudig: Ik hoef geen enkele vrouw te vertrouwen. De enige die ik moet vertrouwen, is mijn Lief.

Als hij mij zou bedriegen met een ander, hebben we een levensgroot probleem. Mijn vertrouwen zou definitief beschadigd zijn, en vertrouwen is de basis van onze relatie. Zonder dat zijn we verloren. Ik zou in zijn telefoon loeren, zijn mail controleren. Als hij een minuut te laat zou zijn, of zijn telefoon niet zou beantwoorden, zou ik aan de lamp hangen. Kortom, we zouden geen schijn van kans meer hebben op een gelukkige toekomst.

Wij zijn ondertussen bijna 13 jaar samen. Dertien jaar waarin we veel hebben meegemaakt. Samen gelachen, samen gehuild, met gelukkig veel ‘ups’ maar ook de onvermijdelijke ‘downs’.  We kennen elkaar ‘inside out’. Een blik, soms zelfs de zwaarte van een voetstap, is voldoende om te weten hoe het met de ander is. Iemand zei ooit: “Jullie zijn zó ‘in sync’ ”, en dat klopt denk ik wel.

Niemand kan me kwetsen zoals hij. Tegelijkertijd is er niemand die me gelukkiger maakt, meer motiveert, stimuleert én de slappe lach bezorgt. Zou ik dat écht allemaal willen verliezen door één misstap? Ik vraag het me af, dan weet ik het denk ik liever maar niet. Gelukkig slaap ik zogezegd op twee oren, dus ik heb makkelijk praten, maar ik kan me voorstellen dat het voor koppels waar dit wél speelt, een levensgroot en gruwelijk moeilijk dilemma is. En door dat inzicht ben ik tegenwoordig een stuk genuanceerder in mijn mening …

* Geschreven voor Nouveau d.d. 21-6-2019 *