Negen problemen die elke boekenwurm herkent…

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin

Als lezen een hobby van je is, heb je het goed bekeken. Uren, zelfs dagenlang, kun je opgaan in het verhaal van mensen die je van tevoren niet kende. Wanneer je het boek uit hebt, kan het voelen alsof je er goede vrienden bij hebt. Dat verklaart ook direct waarom ik soms tranen van mijn wangen moet vegen. Voorbeeld? Duizend schitterende zonnenvan Khaled Hosseini.

Zet me in een mooie boekenwinkel en je hebt urenlang geen kind aan me. Als ze er ook nog goede koffie hebben, ben ik helemaal gelukkig. Je kunt me daarom bijna elke week wel een keer vinden bij Dominicanen in Maastricht. En nee, ik ben niet bevooroordeeld. Nou ja, ook wel, maar ik ben niet alleen in mijn mening. Dit prachtige boekenparadijs is namelijk al eens officieel uitgeroepen tot mooiste boekwinkel ter wereld.

boekenwinkel maastricht - libelle

Maar, voor je nu denkt: ‘Dit is dé perfecte hobby voor mij, ik ga ook lezen!’ Wacht heel even… Wij boekenwurmen hebben het soms namelijk echt heel zwaar. Hieronder een paar van onze problemen:

  • Covers die ineens een ander formaat hebben.
    Hierdoor heb je dus niet meer een mooie bij elkaar passende serie in je boekenkast staan, want ineens staat er een ‘te groot’ of ‘te klein’ boek tussen. Of, nóg erger: hij komt niet meer in hard cover. Echt, denken die uitgevers daar nu helemaal niet over na?
  • Te véél boeken hebben.
    Ja, dat kan. Want als je dus zoals ik een tikje vaak in boekenwinkels komt én om de haverklap leestips krijgt van vrienden, collega’s, én alle leestips in magazines, tsja, dan koop je weleens een boek ‘te veel’. Eigenlijk bestaat dat natuurlijk niet, want hoe kun je nu te veel boeken hebben, maar tóch… Op een gegeven moment voel ik ze naar me staren. Zo van ‘ja, hallóóó, je hebt me nu, ga je me ook nog lézen of ben ik alleen maar dooie boom?’ Dat dus.
  • Verplicht opruimen, omdat ik dus ‘te veel’ boeken heb.
    Je mag van mij aannemen dat ik flink wat ruimte heb voor mijn boeken, qua boekenkasten. Daarnaast confisqueer ik soms een plank van mijn Lief, blijken tafeltjes ook prima om een hoge stapel boeken op te leggen, eronder kan trouwens ook goed, en zelfs in de wc en de badkamer staan ze best oké. Maar toch hou ik soms, met de nadruk op ‘soms’ dus, een opruiming. Dat doet pijn en ik doe er lang over, want welk boek doe ik nu weg en welk boek blijft? Ik klamp me daarom vast aan twee dingen: Het Kankeronderzoek Fonds Limburg wordt er beter van, (ik geef ze namelijk meestal aan hun fondsenwerver) en ik krijg weer ruimte voor boeken.
  • Die eeuwige discussie over e-reader vs. echt boek.
    Mensen kunnen bij deze discussie serieus een fles wijn leegdrinken, maar ik kan er heel kort over zijn: een e-reader is voor onderweg (iets met koffers en overgewicht) en anders gewoon een echt boek.
  • Een andere discussie, en daar meng ik me, tegen beter weten in, wel fanatiek in: Wat is literatuur en wat niet… 
    Ik vind dat echt iets voor omhooggevallen salonsnobs. Want zeg nu zelf: Turks Fruitnoemen ze literatuur en 50 Shades of Grey moet bij het oud papier … Kan iemand mij even uitleggen wat het verschil is? Tijdens een workshop die ik eens bijwoonde, werd deze vraag gesteld: ‘Wat schrijf je liever, een bestseller of een literaire roman?’ Een bepaald type mens, sorry, hij voldeed aan al mijn vooroordelen, antwoordde: ‘Een literaire roman met diepgang, niet voor iedereen’. Nou, call me stupid, maar ík wil een bestseller schrijven. Hoe geweldig is het als iets dat wat uit mijn hersenspinsels komt duizenden mensen een paar uur leesplezier verschaft?
  • Boeken die alle mogelijke prijzen winnen en waar ik vervolgens niet doorheen kom.
    En ja, dat gebeurt. Meer dan eens. Tegenwoordig geef ik het eerste hoofdstuk van zo’n boek nog één tweede kans en als ik het dan nog steeds niks vind: weg ermee. Ik denk hierbij aan De Asielzoeker van Arnold Grunberg. Sorry, beste Arnold, en sorry lieve fans, maar ik kan daar dus niks mee. Dat ligt aan mij. Het ding is notabene 14 (!) keer herdrukt, heeft onder andere de AKO Literatuurprijs gewonnen én staat in het lijstje ‘Beste 21 boeken van de 21e eeuw’. Toch heb ik meer genoten van Vrijheid van Jonathan Franzen én The Late Show van Michael Connelly.
  • Slaaptekort.
    Treedt op als je in trilogieën enzo terecht komt. Zoals de Millennium trilogie van Stieg Larsson. Ik had ze binnen één week uit maar het is niet per se heel bevorderlijk voor je sociale leven.
  • Boeken dubbel kopen.
    Dat komt dan weer door die te grote voorraad, en natúúrlijk kom ik daar dan thuis pas achter. Maar, dit heeft ook voordelen: blijkbaar lijkt het me nog steeds een mooi boek, dus dat is veelbelovend, én ik kan een ander blij maken met één van de twee.
  • Dat de verfilming nou nooit eens nét zo goed is als het boek.
    Want er ontbreken complete verhaallijnen, één van de karakters was in je hoofd veel knapper, en die ander had je een veel mooiere stem toebedeeld dan hij nu in de film heeft.

Zo, genoeg gepraat over boeken. Ik neem nu lekker een glas wijn en ga met een vers boek beginnen.

 

* Zoals geschreven voor, en verschenen op, #LibelleNL d.d.  13 sep 2018 *